Miód jest naturalnym bogactwem składników prozdrowotnych wytwarzanych przez pszczoły. Powstaje w procesie przetwarzania nektaru kwiatowego roślin miododajnych, jak również z niektórych wydzielin znajdujących się na liściach drzew iglastych. Miód produkują pszczoły, znosząc do ula nektar kwiatowy lub spadź. W ulu pod wpływem enzymów, z przewodu pokarmowym pszczoły, przekształca się w glukozę i fruktozę. Pszczoły gromadzą miód w plastrach, tam ulega dojrzewaniu.
Rodzaje miodu (szczegółowy opis w oddzielnych artykułach)
W zależności, z jakich roślin powstaje, wyróżniamy:
nektarowy (kwiatowy),
spadziowy,
mieszany.
W zależności od pory roku miód może mieć konsystencję gęstego płynu lub stałą. Naturalny miód ulega krystalizacji, normalne więc jest, jeśli miód będzie twardy. Barwa miodu może wahać się od białej przez jasnożółta do brązowej. Najcenniejszy jest świeży miód, jeśli właściwie go przechowujemy, możemy się nim cieszyć nawet do 3 lat. Aby miód się nie zepsuł, należy przechowywać do w ciemnym, suchym, chłodnym miejscu. Najlepiej nadają się do tego szklane słoiki, ze szczelnymi zakrętkami.
Miód jest wykorzystywany nie tylko jako produkt spożywczy, znajduje zastosowanie w medycynie oraz kosmetyce. Już Antyczni Grecy używali miodu w celu dodania siły i witalność, jak również do pielęgnacji ciała oraz jako lek.
Skład miodu
Szczegółowy skład miody zależy od jego rodzaju. Przyjmuje się, że w jego składzie znajduję sie około 300 składników.
Węglowodany – glukoza, fruktoza stanowią około 70% w mniejszych ilościach występują również sacharoza i maltoza.
Kwasy organiczne – kwas glukonowy, jabłkowy, cytrynowy. Te składniki, w połączeniu z olejkami eterycznym, decydują o smaku miodu. W miodzie można wyodrębnić ponad 50 substancji aromatycznych.
Związki azotowe – zawartość ich jest niewielka, należą do nich głównie enzymy: inwertaza, amylaza, oksydaza glukozy.
Mikroelementy – potas, chlorek fosforu, magnez, wapń, żelazo, mangan, kobalt, krzem, cynk, jod. W miodzie znajdują się substancje o charakterze hormonalnym.
Witaminy – A, B1, B2, B6, B12, C, kwas foliowy, kwas pantotenowy, biotyna. Zawartość witamin w miodzie jest niewielka.
Właściwości miodu
Miód zawiera dużo cukrów prostych, takich jak glukoz i fruktoza, dzięki nim jest bogaty w wartości energetyczne. Łyżeczka miodu może szybko dodać energii i postawić na nogi. Dzieje się to, dlatego iż jest łatwo przyswajalny przez organizm w tym przez mięsień sercowy. Poprawia się siła skurczowa i wydolność mięśnia sercowego. Miód wpływa pozytywnie na obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, poszerzenie naczyń wieńcowych co za tym idzie, działa profilaktycznie ma miażdżycę.
Miód zawiera w składzie kwasy organiczne oraz inhibiny, przez co wykazuje silne działanie bakteriobójcze, przeciwzapalne, antybakteryjne. Dzieje się to głównie przez zawartość w miodzie nadtlenku wodoru oraz enzymów pochodzących z gruczołów ślinowych owadów. Substancje te działają na gronkowce, paciorkowce, pałeczki wąglika, prątki gruźlicy, grzyby. Przyspiesza gojenie ran.
Miód wykazuje właściwości przeciwbólowe, wykrztuśne, napotne, poprawia odporność organizmu. Odznacza właściwości antybiotyczne. Sprawdza się to w leczeniu dróg oddechowych, w walce z zapaleniem oskrzeli, nieżytem nosa, problemami z migdałkami, kaszlem. Miód ma działanie antyalergiczne, wiąże się to głównie ze zmniejszeniem obrzęku błon śluzowych, które towarzyszą stanom alergicznym dróg oddechowych. Miód uznawany jest za naturalny antybiotyk.
Stosowanie miodu polecane jest osobom borykającym się z problemami gastrycznymi. Miód reguluje zaburzenia pracy żołądka, poprawia trawienie, normalizuje florę bakteryjną jelit, zwalcza wrzody, poprawia przemianę materii. Przyspiesza gojenie błon śluzowych żołądka i dwunastnicy, usprawnia perystaltykę jelit.
Spożywanie miodu zalecane jest przy problemach z drogami moczowymi, poprawia pracę nerek. Pomaga w leczeniu wątroby oraz dróg żółciowych, wzmaga wydzielanie żółci. Glukoza zawarta w miodzie jest łatwo wchłaniana przez wątrobę, odżywia ją. Wspiera procesy odtruwania organizmu. Miód powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych nerek, dzięki czemu poprawia się ich filtracja. Jest to niezmiernie ważne w leczeniu schorzeń nerek, którym towarzyszy zmniejszone wydzielanie moczu. Zapobiega odkładaniu się kamieni w nerkach i pęcherzu moczowym.
Miód można stosować w leczeniu cukrzycy, dzięki zawartości cukrów redukcyjnych tj. glukoza i fruktoza. Ta ostatni jest łatwo przyswajalna przez cukrzyków. Należy stosować z umiarem.
Spożywanie miodu zwiększa odporność organizmu, chroni układ oddechowy przed rozwojem zakażenia.
Przeciwwskazania do stosowania miodu
Niewskazane jest podawanie miodu dzieciom poniżej pierwszego roku życia. Ze względu na możliwość występowania w jego składzie pałeczek jadu kiełbasianego. Dla dzieci starszych i dorosłych obecność tych substancji nie stanowi zagrożenia.
